... پائیز و دیگر

1

تو من رو خوب شناختی، عزیزِ من... و من این رو فهمیدم؛ از همون زمانی که جوابِ سوالِ ساده یِ یک دخترِ شیطون و تخس از بچه ها رو ندادم و اون رو با بغضِ همیشگیِ از بودن و شروع شدنِ با تو، فروخوردم. دیدم که تو رویِ صفحه یِ اولِ کلاسورِ سبز رنگ ام نوشتی حرفی رو که توی قلب ام بود اما ترس نگذاشت به زبون بیارم؛ ترسِ از جاری شدنِ اشک هایِ نا تمام ام و رو شدنِ دست ام برایِ تو، بقیه... سحر صبح غروب شب... و تو با خطی به زیباییِ غرورت نوشتی غروبِ پائیز، شبِ زمستان... تو، خودِ خودِ تمام دلتنگی های ام بودی و شیرینیِ بودنت، دستِ خودت نبود......