جنین...

سلام... نصفه شبی :)

گاهی خیلی سرد میشه... سرمایی که از جنس سرمای زمستون نیست. از دلسردی و یه غصه ی غریب همیشگی میاد... اینجور وقتا آدم دلش میخواد خودش رو تو خودش جمع کنه... مثل این که تو حالت های افسردگی و نااُمیدی این رفتار عجیب نیست زیاد و عادی ئه. میگن که محیط امن رحم مادر رو توی ناخودآگاه تداعی میکنه :) آرامش بخش ئه... مثل صدای آب. من مفصل و علمی اش رو اطلاع ندارم دقیق، ولی یه روز میرم میخونم درباره اش... که چه جوریه که کسی که داغون ئه حال اش اینجوری یکم آروم میشه؟ یکم کنار میاد... یکم رو به راه تر میشه... تو اینستاگرام دیدم که نوشته بود یه جور به قهقرا رفتن از نظر روحی ئه... این طرز خوابیدن. نمیدونم... گفتم که از منبع درست حسابی و سایت به درد بخوری استفاده نکردم. تو اینستاگرام هم که چرت و پرت زیاد هست ولی،

این که اون، از عاشقانه های از دست رفته اش تو یه همچین حالی گفته بود، عاشقانه هایی که گرچه مثل توصیفات من، از جمله های ده کلمه ای ساخته نشده بود که برای راحت تر کردن خوندن اش نیاز به کسره باشه و بعضاً تعیین موکدها، اماّ، چنان خالصانه و از صمیمِ قلب و پاک و بی ریا نوشته شده بود که بارها با خوندن شون اشک ریختم... و هنوز هم... خوندن خطِّ اوّل پست هایی که مخاطب شون کسِ دیگه ای بوده و الآن شاید یه خاطره ی مقدّس ئه یا شاید برای رهگیریِ احساسات اش تو اون برهه فقط به قول خودش، محال ئه که بغض رو تو گلوم نیاره و اشک رو از چشمام. این همه انتقال حس، تا این حد تاثیرگذاری بعد از گذشت مدت ها، نشون از اصل بودن اون حال و هوا داره... این که ناراااحتی اش رو، دلخوری و غم بی حدّش رو حداقل تو اون زمان بخصوص، همراه کرده با این که دلش میخواد پاهاش رو جمع کنه تو شکم اش و ... . یادآوری اش هنوز هم ناراحتم میکنه...

اینایی که گفتم مطمئن میکنه منو که حتّی اگر نرم تو یه سایت معتبر و بخونم درباره اش، میتونم ارجاع بدم به این قضیه و بگم این یک بار رو میشه به اینستاگرام اعتماد کرد.

که این مدل خودت رو توی خودت جمع کردن برای حال بد آدما، یه مرهم ملایم و زیرپوستی ئه و مثل تزریق یه مسکن خنک و خوش عطر، توی رگ های خسته ات میمونه گهگاهی و خودت بعد از چند لحظه، میفهمی که آروم تر شدی... یه کوچولو... حداقل.

باید مینوشتم... وگرنه میرفت حال و هوای خودش و فیک رو دوست ندارم! :)

شب بخیر و خواب های خوب و آرامش...

... پائیز و دیگر...